miércoles, 27 de junio de 2012
lunes, 7 de mayo de 2012
Segue en marcha o novo espectáculo de Tarabelos
lunes, 16 de abril de 2012
Paseade por Tarabelos
miércoles, 4 de abril de 2012
Festival de Títeres de Redondela

XIII FESTIVAL INTERNACIONAL DE TÍTERES
DE REDONDELA 2012
Memorial Juanjo Amoedo,
do 14 ao 20 de maio
O FESTIVAL INTERNACIONAL DE TÍTERES DE REDONDELA (Memorial Juanjo Amoedo) celebrarase do 14 ao 20 de maio de 2012.
De novo as rúas, prazas e xardíns redondeláns servirán de escenario para artistas, músicos e titiriteiros das máis variadas procedencias.
A organización do evento, compartida pola ASOCIACIÓN XENTE TITIRITEIRA e a Concellería de Cultura do Concello de Redondela, mantén a vocación internacional do FESTIVAL, presentando, nesta ocasión, os traballos e espectáculos de compañías profesionais do Reino Unido, Bulgaria, Dinamarca, Murcia, Cantabria, Madrid Cataluña e Galicia (entre outras). Unha festa da diversidade que encherá de novo Redondela de marionetas de fíos, monicreques tradicionais, vangardas creativas, xogos participativos, animación de rúa e unha chea de sorpresas.
martes, 20 de marzo de 2012
Escoita un conto
Esta gravación xa ten uns cantos anos, pero creo que vos gustará recordar o fantástico conto do Galo Quirico que ía a voda do tío Perico.
Día da narración oral e o teatro infantil
jueves, 8 de marzo de 2012
Novas caras en Tarabelos.
lunes, 27 de febrero de 2012
Tarabelos preséntavos a Shaun Tan

Preséntovos a Shaun Tan. Descubrino hai ben pouco, e paga a pena que o coñezades, si é que aínda non sabiades del. É un ilustrador australiano, cun arte tremendo e unha imaxinación desbordada. Coñezo so dous dos seus libros “ Emigrantes”, espectacular, e “La cosa perdida” xenial, ten outros publicados que non pasaron aínda polas miñas mans, pero espero que o fagan pronto.
Déixovos un enlace para que vos pasedes a coñecelo. Se vos gustan as boas historias e a ilustración, de verdade que paga a pena coñecer o seu traballo.
domingo, 19 de febrero de 2012
Zarkana - Cirque du Soleil!
En decembro escapámonos a Madrid para ver Zarkana, del Cirque du Soleil, e asegúrovos que se nos abriu a boca ó comezar o espectáculo, e non puidemos pechala ata que o frío de Madrid nos recordou que aínda a tiñamos aberta. Se tendes oportunidade, ¡É tremendo!¡Xenial!
viernes, 17 de febrero de 2012
Tarabelos (Títeres e contacontos)

Invítovos a que visitedes as outras páxinas deste blog.
Os nosos espectáculos: Podedes ver fotos e presentación dos espectáculos cos que Tarabelos está traballando neste momento.
Quen somos?: Unha pequena presentación de Tarabelos.
Contacta con Tarabelos: Os datos necesarios para que poidades contactar con nós e pedir información.
Espectáculos anteriores: Na memoria de “Mistos, o dragón”, espectáculo que durante anos estivo na colección de Tarabelos.
E como novidade: Obradoiros de Animación a lectura, no que podedes ver outras ideas que ofrece Tarabelos relacionadas cos contos. Pronto teremos algunha cousiña mais.
Se vos interesase ter presupostos de todas estas actividades non dubidedes en poñervos en contacto vía email ou teléfono e informareivos con gusto e sen compromiso.
Espero que disfrutedes da visita.
Unha aperta.
martes, 14 de febrero de 2012
jueves, 9 de febrero de 2012
¡Tarabelos cumpre anos!

¡Hoxe Tarabelos cumpre oito anos!. Quero darvos as grazas a todos os que apoiades Tarabelos de calquera forma: Os nosos amigos, a familia, todos os nenos e nenas, e nais, e pais, e avós, e avoas, e tíos... todos vós que vides a vernos aquí ou alá. Quero felicitar a todos os Tarabelos, que nalgún momento me acompañaron nesta aventura, e enriqueceron o noso traballo: Ana, Marcos, Andrés, Rut, Quillo, Sarai, Samuel, Tamara, e tantos outros que o longo destes anos salpicastes coa vosa ilusión e o voso arte o traballo de Tarabelos. Se Tarabelos hoxe cumpre anos é grazas a todos vós. Sigo traballando, e conto con poder celebrar este ano cun novo espectáculo que presentarvos pronto. Espero vervos as caras no escenario, ou nunha praza da túa cidade, ou no teu cole... Ata entón.
martes, 7 de febrero de 2012
Felicidades!!
lunes, 6 de febrero de 2012
Risoterapia Urgente
Comparto con vós este correo que recibín. Creo que é unha maneira fácil de colaborar con xente preocupada por nenos e nenas, e pais e nais, que o pasan mal por causa de unha enfermidade. A risoterapia e realmente eficaz para suavizar a estancia forzosa dun neno e a súa familia nun hospital. Compárteo si che parece:
El Hospital para niños Sant Joan de Déu de Barcelona tiene problemas para seguir algunos de sus programas sociales para los pacientes con enfermedades graves (payasos, terapia de arte, etc.) a causa de los recortes presupuestarios. Como consecuencia y gracias al esfuerzo de todo el personal, se ha creado una magnífica iniciativa: simplemente abriendo el siguiente enlace podemos ayudar todos juntos de una manera muy sencilla.
Por cada visualización del video de YouTube del siguiente enlace, el hospital recibe una media de 0,05 euros.
http://www.youtube.com/watch?
En las últimas visitas que nosotros hemos hecho al hospital de día de oncología, los "pallapupas", que antes siempre estaban, YA NO ESTÁN. De la misma manera, en planta también está pasando lo mismo. Es una lástima porque con ellos, los niños reían y, nosotros, los padres, también. Durante un rato no pensabas en la enfermedad de tu hijo y los niños tambén participaban y se distraían. Creo que con esta iniciativa podemos mejorar la ya difícil situación que tenemos que soportar cada vez que vamos al hospital.
Un abrazo.
sábado, 10 de diciembre de 2011
Construción de Títeres
Comparto con vós un traballo que fixen por encargo. Neste vídeo podedes ver o proceso de creación de catro monecos articulados de 70 centímetros de alto.
miércoles, 5 de octubre de 2011
Un contiño

Aí vos vai un conto de Andersen que sempre me chamou a atención. O caracol cúspelle o mundo sen importarlle o que pase nel, pola contra, a roseira ofrece ó mundo as súas rosas sen poder evitalo...
El caracol y el rosal
[Cuento infantil. Texto completo]
Hans Christian Andersen
-¡Paciencia! -decía el caracol-. Ya llegará mi hora. Haré mucho más que dar rosas o avellanas, muchísimo más que dar leche como las vacas y las ovejas.
-Esperamos mucho de ti -dijo el rosal-. ¿Podría saberse cuándo me enseñarás lo que eres capaz de hacer?
-Me tomo mi tiempo -dijo el caracol-; ustedes siempre están de prisa. No, así no se preparan las sorpresas.
Un año más tarde el caracol se hallaba tomando el sol casi en el mismo sitio que antes, mientras el rosal se afanaba en echar capullos y mantener la lozanía de sus rosas, siempre frescas, siempre nuevas. El caracol sacó medio cuerpo afuera, estiró sus cuernecillos y los encogió de nuevo.
-Nada ha cambiado -dijo-. No se advierte el más insignificante progreso. El rosal sigue con sus rosas, y eso es todo lo que hace.
Pasó el verano y vino el otoño, y el rosal continuó dando capullos y rosas hasta que llegó la nieve. El tiempo se hizo húmedo y hosco. El rosal se inclinó hacia la tierra; el caracol se escondió bajo el suelo.
Luego comenzó una nueva estación, y las rosas salieron al aire y el caracol hizo lo mismo. 
-Ahora ya eres un rosal viejo -dijo el caracol-. Pronto tendrás que ir pensando en morirte. Ya has dado al mundo cuanto tenías dentro de ti. Si era o no de mucho valor, es cosa que no he tenido tiempo de pensar con calma. Pero está claro que no has hecho nada por tu desarrollo interno, pues en ese caso tendrías frutos muy distintos que ofrecernos. ¿Qué dices a esto? Pronto no serás más que un palo seco... ¿Te das cuenta de lo que quiero decirte?
-Me asustas -dijo el rosal-. Nunca he pensado en ello.
-Claro, nunca te has molestado en pensar en nada. ¿Te preguntaste alguna vez por qué florecías y cómo florecías, por qué lo hacías de esa manera y de no de otra?
-No -contestó el caracol-. Florecía de puro contento, porque no podía evitarlo. ¡El sol era tan cálido, el aire tan refrescante!... Me bebía el límpido rocío y la lluvia generosa; respiraba, estaba vivo. De la tierra, allá abajo, me subía la fuerza, que descendía también sobre mí desde lo alto. Sentía una felicidad que era siempre nueva, profunda siempre, y así tenía que florecer sin remedio. Tal era mi vida; no podía hacer otra cosa.
-Tu vida fue demasiado fácil -dijo el caracol.
-Cierto -dijo el rosal-. Me lo daban todo. Pero tú tuviste más suerte aún. Tú eres una de esas criaturas que piensan mucho, uno de esos seres de gran inteligencia que se proponen asombrar al mundo algún día.
-No, no, de ningún modo -dijo el caracol-. El mundo no existe para mí. ¿Qué tengo yo que ver con el mundo? Bastante es que me ocupe de mí mismo y en mí mismo.
-¿Pero no deberíamos todos dar a los demás lo mejor de nosotros, no deberíamos ofrecerles cuanto pudiéramos? Es cierto que no te he dado sino rosas; pero tú, en cambio, que posees tantos dones, ¿qué has dado tú al mundo? ¿Qué puedes darle?
-¿Darle? ¿Darle yo al mundo? Yo lo escupo. ¿Para qué sirve el mundo? No significa nada para mí. Anda, sigue cultivando tus rosas; es para lo único que sirves. Deja que los castaños produzcan sus frutos, deja que las vacas y las ovejas den su leche; cada uno tiene su público, y yo también tengo el mío dentro de mí mismo. ¡Me recojo en mi interior, y en él voy a quedarme! El mundo no me interesa.
Y con estas palabras, el caracol se metió dentro de su casa y la selló.
-¡Qué pena! -dijo el rosal-. Yo no tengo modo de esconderme, por mucho que lo intente. Siempre he de volver otra vez, siempre he de mostrarme otra vez en mis rosas. Sus pétalos caen y los arrastra el viento, aunque cierta vez vi cómo una madre guardaba una de mis flores en su libro de oraciones, y cómo una bonita muchacha se prendía otra al pecho, y cómo un niño besaba otra en la primera alegría de su vida. Aquello me hizo bien, fue una verdadera bendición. Tales son mis recuerdos, mi vida.
Y el rosal continuó floreciendo en toda su inocencia, mientras el caracol dormía allá dentro de su casa. El mundo nada significaba para él.
Y pasaron los años.
El caracol se había vuelto tierra en la tierra, y el rosal tierra en la tierra, y la memorable rosa del libro de oraciones había desaparecido... Pero en el jardín brotaban los rosales nuevos, y los nuevos caracoles se arrastraban dentro de sus casas y escupían al mundo, que no significaba nada para ellos.
¿Empezamos otra vez nuestra historia desde el principio? No vale la pena; siempre sería la misma.
FIN
lunes, 3 de octubre de 2011
Obradoiros con Tarabelos

Comparto con vós un obradoiro que podedes facer nas vosas aulas, nas vosas casas..., en fin, cos vosos rapaces. Este en concreto fixémolo cun grupo duns 20 nenos de idades variadas entre os 5 e os 12 anos. Son tres cadros ilustran tres historias coñecidas por todos: "A galiña colorada", "O señor Don Gato", e aquela canción que anima a un caracol a votar os cornos ó sol.
Os pasos para facer un traballo así son estes:
1. Facemos ou buscamos o deseño que faremos despois cos nenos
2. A base que utilizamos e unha chapa de DM (cartón pedra) de 3mm de grosor que podedes conseguir en calquera almacén de madeiras. O primeiro é pintar o fondo con tempera ou pinturas acrílicas, simplemente delimitando neste caso con verdes e azuis os dous espazos da escena, ceo e terra.
3. De acordo co deseño decidido dividimos as figuras en
pezas recortadas en cartolinas.
4. Coa técnica de collage, ou pintando, e utilizando todo tipo de papeis de cores, cartolinas, e calquera outro material que se vos ocorra, os nenos dánlle vida a todas estas pezas coloreando cada unha.
5. Podemos utilizar materiais que fagan releve e polo tanto máis vida ós personaxes que ilustramos. Neste caso utilizamos bolas de corcho branco, que podedes conseguir con moita
variedade de tamaños en tendas de manualidades. Pero para conseguir releves podedes utilizar cartóns de papel hixiénico, bolas feitas de papel, corchos de embotellar, pratos ou vasos de cartón, Cds, e calquera cousa que se vos ocorra e teña unha forma que se poida adaptar a parte que queredes resaltar.
6. So queda montar todas as pezas, retocar algún detalle e colgalo onde teñades unha parede que necesite un pouco de cor.
domingo, 2 de octubre de 2011
Preséntovos Titirenet
Para os interesados neste fantástico mundo dos títeres, preséntovos un espazo onde podedes coñecer compañias, técnicas, ideas, etc. Comparto con vós unha das entradas de Títerenet para que vexades un exemplo do que vos podedes atopar e, por suposto, tendes moito máis en www.titerenet.com
Titerenet: nueva entrada
|
|
Sin costosos materiales, una pizca de imaginación y muchas de ganas de divertir o sorprender a los niños, se pueden hacer infinidad de títeres de guante.
En esta ocasión, veremos cómo con unos sencillos pasos a seguir, podemos elaborar un títere de guante, con fieltro y poco más.
- Materiales:
* Fieltro de varios colores.
* Un folio.
* Un lápiz.
* Aguja e hilos.
* Alfileres.
* Ojos móviles (se pueden conseguir en tiendas de manualidades o para muñecos de peluche) o botones.
* Cola de contacto.
- Preparando los patrones.
1) Ponemos la mano sobre un folio y colocamos los dedos en la posición adecuada para este títere. El dedo índice, el dedo corazón y el anular deben estar bien juntos y a su vez, separados del dedo gordo y del meñique.
2) Marcamos la forma de la mano en esta posición con un lápiz o rotulador. Dejándole un poco de margen a todo el contorno, para que no quede muy ajustada a la mano.
3) Recortamos por la línea marcada.
4) Dibujamos la cresta en el papel y recortamos.
- Parte inferior del títere.
1) Sujetamos con alfileres el patrón de la mano al fieltro.
2) Lo marcamos con un lápiz.
3) Recortamos el fieltro, unos 5 milímetros por fuera de la marca.
- Parte superior del títere.
1) Doblamos el patrón de la mano por la mitad y marcamos cada una de las mitades por separado en el fieltro. Dejando también los 5 milímetros en la parte central.
2) Dibujamos y recortamos la cresta, en fieltro de otro color.
3) Unimos las dos piezas superiores por el centro, con la cresta entre una y otra.
4) Cosemos por el centro.
- Acabando el guante.
1) Recortamos en fieltro color rojo (o del color que le venga bien a tu personaje), una tira de 1 cm de ancho, para la lengua.
2) Recortamos un pequeño triángulo a la tira de fieltro rojo, en uno de sus extremos.
3) Unimos las piezas de la parte superior e inferior.
4) Introducimos la lengua de fieltro entre una y otra.
5) Cosemos el contorno del guante.
Ya sólo nos queda pegarle los ojos para que esta sencilla pero simpática iguana esté terminada.
Los ojos se los pegaremos con la cola de contacto. Eso sí, esto siempre debe hacerlo un adulto y en un lugar bien ventilado. O bien, podemos coserle unos botones o cualquier cosa que se nos ocurra y que le que debe bien al títere.
Elisa García es miembro de Cuentos con Encanto y Patrocinadora del proyecto Titerenet.
También es la diseñadora y constructora de la Tienda de Títeres Cuentos con Encanto.
jueves, 5 de mayo de 2011
Teatro de marionetas acuáticas
Un arte milenario: O teatro das marionetas sobre o auga en Hanoi, Vietnam
As representacións das marionetas sobre o auga tiveron a súa orixe nos campos de arroz fai centenares de anos, e significaron unha das poucas formas de diversión e entretemento das poboacións rurais do Vietnam daquela época.
Pero pouco a pouco, este arte foi persistindo e perfeccionándose no tempo e chegou a ser unha das expresións artísticas máis emblemáticas do país.Nestas representacións nárranse contos e lendas que foron pasando de xeración en xeración e que agora forman parte da narrativa popular vietnamita.
Archivo del blog
-
►
2010
(7)
- ► enero 2010 (2)
- ► noviembre 2010 (2)
- ► diciembre 2010 (3)
-
►
2011
(7)
- ► enero 2011 (1)
- ► febrero 2011 (1)
- ► octubre 2011 (3)
- ► diciembre 2011 (1)
-
►
2012
(27)
- ► febrero 2012 (8)
- ► marzo 2012 (3)
- ► abril 2012 (2)
- ► junio 2012 (1)
- ► septiembre 2012 (5)
- ► octubre 2012 (1)
- ► noviembre 2012 (3)
- ► diciembre 2012 (3)
-
►
2013
(9)
- ► enero 2013 (1)
- ► febrero 2013 (1)
- ► abril 2013 (1)
- ► junio 2013 (2)
- ► agosto 2013 (1)
- ► septiembre 2013 (1)
- ► noviembre 2013 (1)
- ► diciembre 2013 (1)
-
►
2014
(2)
- ► febrero 2014 (2)
-
►
2016
(3)
- ► febrero 2016 (3)
-
►
2017
(2)
- ► febrero 2017 (1)
- ► noviembre 2017 (1)
-
►
2019
(1)
- ► abril 2019 (1)










